گاه گاهى با خودم نامهربانى میکنم با خودم لج مى کنم با غم تبانى میکنممى نشینم چاى مى نوشم کنار پنجره بى کسى هاى خودم را دیدبانى مى کنماب مى ریزم به روى خاک گلدان هاى خشک آب پاش خانه را دارم روانى مى کنمچشم مى دوزم به دستانى که در دست تو بود خاطرات رفته ام را بازخوانى مى کنمبى نشانى رفتى و دلتنگ ماندم...

دل تنهای من غوغای درد استبه یاد تو دل من سرد سرد استبه داد این دلم کی میرسی توبهارم بی تو هر دم زرد زرد است...

"وتو کـاش می دانستی ﮐﻪ ﺷﺎﺩﯼ ﺍﺕ... ﺩﻧﯿـاﯼ ﻣـن ﺍﺳﺖ... ﻭ ﺍﻧﺪﻭﻫﺖ... ﻭﯾﺮﺍﻧــــــﯽ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯾﻢ! ﻭ ﻫﯿـــــﭻ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ ﺧﻨــــﺪﻩ ﻫﺎﯾﺖ ﺑﻪ ﺍﻭﺝ ﻣﯽ ﺭﺳﻢ ﺍﻣـــّﺎ ﮐﺎﺵ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﻧﺸﺎﻧﺖ ﺩﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻧﻔﺴــﻢ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﯾﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ عاشــقانه ﻣﯽ ﭘﺮﺳﺘﻤـــﺖ!"